Telewizyjnych programów karaoke jest ogromnie dużo. Niektóre, jak Carpool Karaoke, przyciągają milionową widownię dzięki gwiazdom w roli gości. Inne wyszły poza format zwykłego show i stały się prawdziwymi kuźniami talentów. Wydawało się, że od połowy lat 60. żadne fabryki idoli ani programy muzyczne nie są już w stanie nikogo zaskoczyć. Aż do 2012 roku, gdy w amerykańskiej telewizji kablowej truTV pojawił się nowy, zupełnie inny program – Karaoke Killer (Killer Karaoke).
Mówiąc „zupełnie inny”, mamy na myśli kompletnie szalone show, w którym uczestnicy musieli śpiewać karaoke w, delikatnie mówiąc, ekstremalnych warunkach. Wyobraź sobie, że zamiast na przytulnej scenie każą Ci śpiewać w akwarium pełnym węży albo ropuch.
Program prowadzili Steve-O – zawodowy kaskader i gwiazda kultowego „Jackass” – oraz frontman Sugar Ray Mark McGrath, który zastąpił Steve’a po jego odejściu z programu. Trzeba przyznać, że prowadzący świetnie bawili się kosztem uczestników. Z długiej listy tortur, którym poddawano gości programu, najbardziej zapadły w pamięć:
– Wielki smród. Uczestnik musi śpiewać ściśnięty między dwoma obficie pocącymi się zapaśnikami sumo.
Przeczytaj też: Karaoke dla całej rodziny: 4 zasady udanej imprezy
– Strzyżenie futra. Uczestnika (zwykle mężczyznę) sadzano na krześle i poddawano całkowitej lub częściowej depilacji woskiem.
– Bagienna piosenka. Uczestnika na specjalnej huśtawce zanurzano w wodzie pełnej gadów.
Wyobrażasz sobie, jakie emocje towarzyszyły takim próbom? Niewielu udawało się zachować spokój i nie przejść w krzyk czy pisk.
Równie zabawny był finał z eliminacjami, w którym finalistów umieszczano na obracającej się tarczy, stopniowo nabierającej prędkości. Wygrywał ten, kto najdłużej utrzymał się na niej, nie przestając śpiewać.
Program przetrwał dwa sezony i został zdjęty z anteny częściowo z powodu spadku zainteresowania widzów, a częściowo przez rosnącą krytykę obrońców praw zwierząt, którzy nie zgadzali się, by kałamarnice musiały to wszystko znosić.
Jednak niemal od razu po debiucie w amerykańskiej telewizji licencję Karaoke Killer kupiły Tajlandia, Filipiny i Korea, gdzie program z powodzeniem emitowany jest do dziś. Rynek azjatycki jest bardziej tolerancyjny wobec takich formatów, w których goście muszą przejść przez dziewięć kręgów piekła, by zdobyć upragnioną nagrodę.
Choć azjatyckie klony w pełni przejęły doświadczenia starszego brata, a miejscami nawet prześcignęły go w szaleństwie torturowania (jak inaczej to nazwać?) uczestników, w ogólnym rozrachunku jest w nich mniej duszy i pomysłowości. A sami goście, jak się czasem wydaje, nie reagują już tak emocjonalnie na różne pełzające stworzenia wędrujące im po głowie w trakcie występu.