Karaoke to forma rozrywki, w której śpiewasz do instrumentalnej wersji piosenki, czytając tekst z ekranu. Słowo pochodzi z japońskiego: kara znaczy „pusty”, a oke to skrót od ōkesutora, czyli „orkiestra” – dosłownie „pusta orkiestra”. Karaoke narodziło się w Japonii na początku lat 70.
W zależności od kontekstu karaoke może oznaczać rodzaj lokalu rozrywkowego, śpiewanie do podkładu albo samo urządzenie, które odtwarza wersję instrumentalną. Ale bez względu na kontekst zawsze widzimy mikrofon, jasny blask ekranu z tekstem i świąteczną atmosferę.
Co oznacza słowo karaoke?
Karaoke to słowo złożone: kara (空) znaczy „pusty”, a oke to skrót od ōkesutora, japońskiego słowa oznaczającego „orkiestrę”. Dosłownie „pusta orkiestra”: muzyka jest, ale brakuje głosu, który dopełnia śpiewający.
Kto wymyślił karaoke?
Nie ma jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, jak i gdzie powstało karaoke. Jeśli mówimy o śpiewaniu do muzyki bez słów, płyty z podkładami do domowego wykonania wydawano już w latach 30. XX wieku. Jeśli chodzi o odtwarzacz karaoke, jego pierwowzór pojawił się w Japonii na początku lat 70. dzięki muzykowi Daisuke Inoue, który podczas występów używał nagranych podkładów, by zrobić sobie przerwę, nie tracąc energii publiczności.
Jego maszyna „8 Juke” łączyła odtwarzacz kaset 8-ścieżkowych, wzmacniacz i mikrofon, a od 1971 roku była wypożyczana barom w Kobe. Inoue nigdy nie opatentował swojego wynalazku.
Japończycy tak pokochali śpiewanie do podkładów, że wkrótce powstał cały przemysł produkujący maszyny karaoke dla barów i klubów. Na początku lat 80. karaoke przepłynęło ocean i trafiło do USA. Przyjęte początkowo chłodno, zyskało nową falę popularności wraz z pojawieniem się pierwszych domowych odtwarzaczy karaoke. Więcej o historii karaoke dowiesz się z artykułu „Ewolucja karaoke”.
Przeczytaj też: Czym jest bar karaoke
Jak działa karaoke?
Głos wykonawcy trafiał przez mikrofon do miksera urządzenia, gdzie był łączony, nakładany na podkład i wysyłany razem z muzyką do zewnętrznego systemu audio. Tekst czytało się z ekranu telewizora. W tle leciał oryginalny teledysk albo specjalnie nakręcony materiał – klip o neutralnej treści.
Rodzaje karaoke
W barach i klubach śpiewa się przed całą salą. Japonia spopularyzowała „karaoke boxy” – prywatne pokoje dla grupy znajomych – a w Korei Południowej ten sam format nazywa się noraebang („pokój piosenek”).
Domowe karaoke zmieniło wszystko. Ci, którzy krępowali się chodzić do klubów karaoke albo woleli śpiewać tylko w gronie rodziny, dostali wyjątkową okazję, by urządzać imprezy i muzyczne święta we własnym salonie. To bardzo przyczyniło się do dalszej popularyzacji karaoke jako rozrywki.
Zaczęły się pojawiać zupełnie nowe formaty karaoke. Na przykład karaoke-taksówki czy liczne programy karaoke w telewizji. Kluby karaoke też nie stały w miejscu: oferowały gościom niewyobrażalną wcześniej jakość dźwięku i dodatkowe usługi, zajmując godne miejsce na rozrywkowej mapie nocnego miasta.
Czego potrzebujesz do karaoke w domu?
Podstawa to system karaoke z katalogiem piosenek, jeden lub dwa mikrofony bezprzewodowe, ekran do wyświetlania tekstu (wystarczy telewizor) i dobry dźwięk: głośniki albo soundbar. Nowoczesne systemy pozwalają też nagrać występ w niemal studyjnej jakości, udostępnić go w mediach społecznościowych i używać kilku mikrofonów naraz.
Czym więc jest karaoke? Urządzeniem cyfrowym, rozrywką czy formatem klubowym? Wszystkim naraz i jednocześnie niczym z tych rzeczy. Karaoke to styl życia, nastrój, emocje, które rodzą się głęboko w duszy i których nie da się powstrzymać. Karaoke to najlepsze, co może cię spotkać w sobotni wieczór.
Przeczytaj też: Czym jest system karaoke? Kompletny przewodnik po sprzęcie, rodzajach i funkcjach