Караоке баяғыда әлемдік құбылысқа айналып, әлемнің барлық дерлік елдерін жаулап алды, бірақ өзінің отаны – Азиядағыдай еш жерде кең таралмаған шығар. Караоке-барларда келісімшарттар жасалады, кездесулер белгіленеді, күйзелістен арылады, ал кейбір жерлерде Синатраны айтамын десеңіз, пышаққа жармасуға да дайын тұрады. Азиядағы караоке туралы осы және басқа да фактілер біздің мақалада.
Караоке Жапонияда 1971 жылы пайда болды. Адамдар ішімдік ішіп, жанды музыка сүйемелдеуімен ән айтуға келетін «ән айтатын кафелерде» музыкант болып жұмыс істеген Дайсукэ Иноуэге музыканттар демалып жатқанда келушілер өздері ақша салып, ән айта алатын машина жасау идеясы келді.
Time журналы Иноуэні 20 ғасырдағы ең ықпалды азиялықтардың бірі деп атады. Караоке өнертапқышы 2004 жылы «адамдардың бір-біріне төзімді болуды үйренуінің мүлдем жаңа тәсілін жасағаны үшін» Игнобель (Шнобель) бейбітшілік сыйлығымен де марапатталды. Бұл пародиялық сыйлық әдетте ерекше, бірақ пайдалы өнертабыстар үшін беріледі.
80-жылдардың соңына дейін караокеге қатысты барлық негізгі өнертабыстар алғаш рет Жапонияда пайда болды. Теледидарға арналған алғашқы үйдегі караоке-приставка, алғашқы караоке-такси, алғашқы караоке-бокс – караоке-клубтардағы заманауи VIP-бөлмелердің прототипі. Жапониядан караоке алдымен бүкіл Азияға, содан кейін әлемнің басқа елдеріне таралды. Қазір Жапония – 135 000-нан астам караоке-клубы бар караоке мәдениетінің танылған орталығы, олардың кейбіреулерінің биіктігі 7-8 қабатқа жетеді.
Жапондықтар, бәлкім, караокеге жалғыз баратын жалғыз халық шығар. Көпшілік үшін бұл жұмыстан кейін күйзелісті жеңудің жақсы тәсілі, бірақ көбінесе клубқа жалғыз бару – алдағы корпоратив алдындағы дайындық. Жапондық әріптестері мен бастығының алдында ұятқа қалмас үшін бір әнді ұзақ әрі мұқият айтып, орындауды мінсіз деңгейге жеткізеді.
Жапондық бастықтар да клиенттер мен бизнес-серіктестеріне әсер ету үшін вокалдық жаттығуларға көп уақыт бөледі. Тіпті орындауын жақсарту үшін кәсіби әншілерді де жалдайды. Және бұл өз нәтижесін береді! Жапондық караоке-клубтарда күн сайын кешке қаншама мәміле жасалатыны тек дыбыс режиссерлеріне ғана мәлім.
Кейбір есептеулер бойынша, Жапонияда күніне шамамен 16,5 миллион рет біреу караокеде ән айтады. Караокенің танымалдылығы сонша, жапондар жиі танысқаннан кейін жаңа танысынан сүйікті әні қандай екенін сыпайы түрде сұрайды. Бірақ егер сіз қыз болсаңыз – жаңа танысыңыздың караоке-барда таныстықты жалғастыру туралы ұсынысымен бірден келісудің қажеті жоқ. Жапондар үшін жабық бөлмеде екеуден-екеу қалып караоке айту кейде бірге ән айтудан да үлкен мағынаны білдіреді.
Караоке мәдениеті Жапониядан кем түспейтін Филиппинде Фрэнк Синатраның «My Way» әніне оны орындайтын адамдарға өшпенділік тудырады деген себеппен тыйым салынған. Шыны керек, бұл классикалық туындыны филиппиндік барда айту жиі пышақтасумен және өліммен аяқталады. Мүмкін, мұның бәрі оның тым жиі айтылғанынан болар.
Ең ұзақ караоке-сессиясының рекорды Қытайға тиесілі. Ол 456 сағат екі минут бес секундқа созылды. Бұл толық 19 күн! Осы уақыт ішінде мекеме қонақтары 6 281 ән орындаған.
Қытайлық караокеде ән айту – осалдарға арналған сынақ емес. Орташа сессияның ұзақтығы шамамен 4 сағатқа созылады және мұның бәрі алкогольді көп мөлшерде ішумен өтеді. Қысқа сессиялар тек сауда орталықтарындағы караоке-кабиналарында ғана бар.
KTV шағын караоке-дүңгіршектері қытайлық сауда орталықтарын тікелей жаулап алды. Бүкіл ел бойынша олардың саны 20 000-нан асады. Әдетте олар шопингтен демалып, бір-екі ән айту үшін қолданылады, бірақ кейбір дүңгіршектер тұтас бір альбомды жазып алып, жазбаны өз поштаңызға жіберуге немесе мессенджерде достарыңызбен бөлісуге мүмкіндік береді.
